In het najaar van 2026 start er bij Audiënda, in samenwerking met De Hoop, opnieuw een groep voor nabestaanden van personen die door suïcide om het leven zijn gekomen. Het is de derde keer dat deze groepsactiviteit wordt georganiseerd, onder de naam Samen, niet alleen!
Het verlies van een dierbare door suïcide laat diepe sporen na. Verdriet, verwarring, schuldgevoel, boosheid en vragen naar het waarom kunnen elkaar afwisselen en een diep gevoel van eenzaamheid geven. Juist dan kan het helpend zijn om anderen te ontmoeten die iets soortgelijks hebben meegemaakt.
In deze groep willen we, in het vertrouwen op Gods nabijheid, een warme en veilige plek bieden waar je mag zijn wie je bent. Alles wat je meedraagt mag worden uitgesproken; je gevoelens, gedachten en vragen zijn welkom en worden met respect ontvangen. Er is ruimte voor stilte én voor woorden, voor tranen én voor hoop.
Samen luisteren we zonder oordeel, dragen we elkaars lasten en zoeken we naar houvast voor de weg verder. Je hoeft dit niet alleen te dragen.
Samen, niet alleen!
Meer informatie en aanmelden via Audiënda:
https://www.audienda.nl/groepsactiviteiten/samen-niet-alleen
Informatie over het aanbod van De Hoop voor nabestaanden na suïcide:
https://dehoop.org/wat-wij-doen/lotgenotengroep-nabestaanden-suicide/
“Na het plotselinge verlies van haar vader voelde Marieke zich leeg en opgejaagd. Op haar werk hield ze zich groot, maar vanbinnen liep ze vast. Een gesprek met een luisteraar van Audiënda bracht ruimte. Geen oordeel, geen advies – alleen oprechte aandacht. Dat luistermoment werd het begin van herstel.”
“Na het verlies van zijn baan begon Frans zich steeds verder terug te trekken. De dagen werden leeg, de avonden gevuld met drank. Hij schaamde zich en durfde met niemand te praten. Tot zijn huisarts hem wees op de Audiënda Luisterpraktijk. In een gesprek met een Luisteraar vond hij eindelijk ruimte om zijn verhaal te delen. Dat luistermoment werd een eerste stap richting herstel.
“Na haar scheiding stond Sophie er alleen voor met haar twee jonge kinderen. Ze werkte, zorgde, regelde – en raakte langzaam uitgeput. De druk om alles zelf te doen werd te groot. Toen ze bij de huisarts kwam met klachten van vermoeidheid en paniek, wees die haar op de Audiënda Luisterpraktijk. In een gesprek met een Luisteraar kon Sophie eindelijk haar verhaal kwijt. Zonder oordeel, zonder haast. Dat luistermoment gaf haar ademruimte – en het besef dat ze er niet alleen voor staat.”
Marieke, Frans en Sophie zijn denkbeeldige personen met een niet denkbeeldige problematiek.
Herken jij je in hun verhaal en wordt je overweldigd door alles wat op je afkomt?
Soms is het leven te mooi om waar te zijn, dan leef ik mijn droom, wandel ik met God. Hallo, mijn naam is Ad Aartse, 61 jaar, ervaringsdeskundige. Ik schrijf hier mijn eerste blog voor het nieuwe initiatief genaamd Audiënda. Waar ik graag over schrijf, is wat ik tegenkom in het dagelijks leven. Vaak houdt dat verband met mijn levensreis en vaak is mijn geloof daarbij betrokken. Zo ook vandaag. Ik wil je het wonderlijke relaas vertellen over hoe ik hier verzeild ben geraakt.
Na ruim 45 jaar als verpleegkundige dienstbaar te zijn geweest in bijna alle velden van de gezondheidszorg komt de pensionering in zicht. Tijd om eens even lekker met een dampende kop koffie bij de haard te gaan zitten en te mijmeren over wat er in al die jaren zoal gepasseerd is. Te veel om op te noemen; zeker in een blogbericht. Dan maar de korte versie. Wat heeft in al die jaren het meest centraal gestaan in je werk; als professioneel hulpverlener en als pastoraalwerker? Twee dingen die er echt uitspringen: luisteren en aandacht. Dit zijn mijns inziens dat de meest werkzame ‘stoffen’ in een geslaagde hulpverlening; al dan niet pastoraal! Alle andere dingen, zoals theorieën, technieken, vaardigheden etc.. , die we tijdens onze opleiding(en) meekrijgen zijn ‘slechts draagstoffen’. Het medium waarmee we de werkzame stof overbrengen naar de plaats waar zij haar werk kan doen. Zeker niet onbelangrijk, maar op zichzelf niet toereikend voor het gewenste resultaat.
